4 De monte Aventino
Quartus mons dicitur Aventinus, ubi Aventinus Silvius, rex Albanorum, filius Aremuli Agrippe et pater Proci, proavi Romuli et Remi, manseolum sibi fecit [136]; et nove multitudini datus (Liv. 1, 33, 2) ad inhabitandum per Ancum quartum regem Romanorum, secundum Livium I Ab urbe condita c. XX § tum modo ab Latinis (Liv. 1, 32, 14), et cetera.
4, 2 Et dicitur Aventinus avium augurium de Tiberi illuc advenientium, secundum Huguitionem c. Venio (Hug. fol. 241v) [137]; unde urbe condita Remus Aventinum ad inaugurandum templa cepit ibique deos invocavit, per quos auguriis ostenderetur an sibi an fratri Romulo nomen nove urbis daret augurium, id est avium garritus, hoc est voces et lingue [138], scilicet cum quis attendit quid aves garriant et augurient, secundum Papiam c. I quod incipit: Augurium (cf. Papias elem. p. 424) [139] et Livium I Ab urbe condita c. VI, ibi Remus Aventinum ad inauguriandum templa capit (Liv. 1, 6, 4).
4, 3 Vel dicitur Aventinus ab eventu, id est inopinato casu, in illo monte ictu fulminis extinto et mortuo ac sepulto qui cognomen colli tradidit, secundum Ysidorum c. De montibus et ceteris terre vocabulis [140]; et notatur libro Speculi regum (cf. Gotifred. spec. 499-502) eo tempore quo Iudith occidit Olophernem (Gotifred., spec. 500).
4, 4 Est enim Aventinus locus felix, ubi per Romanos fuerunt inchoata prima initia libertatis, secundum Livium .III. Ab urbe condita c. XVIIII quasi in principio, ibi: In Aventinum ite, unde profecti estis (Liv. 3, 54, 9), et cetera, et c. XXII, ibi: Aventini Sacrique montis admonebat, ut ubi libertas parta esset, eo, id est in eo, imperium illibatum referrent (Liv. 3, 61, 5), et cetera [141]. In eodem monte est templum dee Iunonis migrate Romam a Veiis, secundum Valerium .I. c. De miraculis § nec minus voluntarius transitus (Val. Max. 1, 8, 3) [142] et cetera.
